تبلیغات
شعری برای تـــو
زیبایی تو و تنهایی من

لبخند تو

چون زورقی طلایی

که بر دریای نیلی گذر می کند

           از پیش چشمان خیره من گذشت

و من به یکباره

  زیبایی تو و تنهایی خود را یافتم


بیژن جلالی


تاریخ ارسال : پنجشنبه 29 فروردین 1392 21:46
بی هیچ اشتیاقی ...

دلمُرده بود و تنها ، بی هیچ اشتیاقی

یک مرد با شکستن در نقطه ی تلاقی


شور جوانی اش را گم کرده بود انگار

افتاد یاد عشق و... موهای پَرکلاغی


آخر چرا خدایا ، سهم من از تو این بود ؛

بغض گلو همیشه ، لبخند ... اتفاقی !


برخاست در مسیر بیهوده ای قدم زد

دلخوش به نور ماه و آواز کوچه‌­باغی


پیچید مثل هر شب در کوچه این ترانه

"صبرم زیاده اما ، عمری نمونده باقی"


رسول کامرانی


برگرفته از | ارسالی توسط :
تاریخ ارسال : یکشنبه 13 اسفند 1391 08:30
خوشبخت ترین مرد جهان

طرح اندام تو انگیزه ی معماری هاست
دلت آیینه ی ایوان طلاکاری هاست

باید از دور به لبخند تو قانع باشم
اخم تو عاقبت تلخ طمعکاری هاست

جای هر دفتر شعری که در آن نامت نیست
توی تاریک ترین گوشه ی انباری هاست

نفس بادصبا مشک فشان هم بشود
باز بوی خوش تو رونق عطاری هاست

باتو خوشبخت ترین مرد جهان خواهم شد
گرچه این خواسته ی قلبی بسیاری هاست

گاه آرامم و گاهی نگران ، دنیایم ؛
شرح آشفته ای از مستی و هشیاری هاست

نیمه ی خالی لیوان مرا پُر نکنید

دل من عاشق اینگونه گرفتاری هاست

 


رضا نیکوکار


تاریخ ارسال : جمعه 4 اسفند 1391 20:47
لبخند توست روی لب‌هام


همه می‌گویند :

                  چه مهربان است این مرد !


و کسی نمی‌داند

            لبخند توست روی لب‌هام


                        وقتی آن‌سوی دریاها یادم می‌کنی

 

رضا کاظمی

 

تاریخ ارسال : جمعه 20 بهمن 1391 17:00
بوسه

گفتمش شیرین ترین آواز چیست ؟ 


چشم غمگینش به رویم خیره ماند
 

         قطره قطره اشکش از مژگان چکید

                         لرزه افتادش به گیسوی بلند  

                                          زیر لب غمناک خواند  

                                            ناله زنجیرها بر دست من ! 

 

گفتمش آنگه که از هم بگسلند ؟ 


خنده تلخی به لب آورد و گفت

            آرزویی دلکش است اما دریغ

                        بخت شورم ره برین امید بست

                                    و آن طلایی زورق خورشید را

                                         صخره های ساحل مغرب شکست


من به خود لرزیدم از دردی که تلخ
 

                     در دل من با دل او می گریست 

 

گفتمش بنگر در این دریای کور 

         چشم هر اختر چراغ زورقی است ...


سر به سوی آسمان برداشت گفت

            چشم هر اختر چراغ زورقی ست

                 لیکن این شب نیز دریا یی ست ژرف

                                       ای دریغا پیروان !‌ کز نیمه راه 

                                     می کشد افسون شب در خواب شان 

 

گفتمش فانوس ماه می دهد

                         از چشم بیداری نشان ...


گفت اما در شبی این گونه گنگ

                        هیچ آوایی نمی آید به گوش 

 

گفتمش اما دل من می تپد

        گوش کن اینک صدای پای دوست  !



گفت
 ای افسوس در این دام مرگ 

                    باز صید تازه ای را می برند 

                                  این صدای پای اوست  

                                       گریه ای افتاد در من بی امان 

 
در میان اشک ها پرسیدمش

                  خوش ترین لبخند چیست ؟

 

شعله ای در چشم تاریکش شکفت

             جوش خون در گونه اش آتش فشاند

 

گفت لبخندی که عشق سربلند

                 وقت مردن بر لب مردان نشاند  

 

                                    من ز جا برخاستم بوسیدمش ...

 

 

هوشنگ ابتهاج

تاریخ ارسال : شنبه 23 دی 1391 15:25
شب گریه

ساده بودی مثل سایه .. مثل شبنم رو شقایق 
                        مثل لبخند سپیده .. مثل شب گریه‌ی عاشق 

بی تو شب دوباره آینه .. روبروی غم گرفته 
                        پنجره بازه به بارون .. من ولی دلم گرفته 

واژه رنگ زندگی بود .. وقتی تو فکر تو بودم 
                        عطر گل با نفسم بود .. وقتی از تو می‌سرودم 

وقت راهی شدن تو .. کفترا شعرامو بردن 
                        چشام از ستاره سوختن .. منو به گریه سپردن 

رفتی و شب پر شد از من .. از من و دلواپسی‌ها 
                        رفتی و منو سپردی .. به زوال اطلسی‌ها 

واژه رنگ زندگی بود .. وقتی تو فکر تو بودم 
                        عطر گل با نفسم بود .. وقتی از تو می‌سرودم 

 

ایرج جنتی عطایی

تاریخ ارسال : سه شنبه 19 دی 1391 22:57
غبار لبخند

می تراوید آفتاب از بوته ها
            دیدمش در دشت های نم زده
                         
مست اندوه تماشا ، یار باد
                                    مویش افشان گونه اش شبنم زده

لاله ای دیدیم لبخندی به دشت
            پرتویی در آب روشن ریخته
 
                       او صدا را در شیار باد ریخت
                                    جلوه اش با بوی خاک آمیخته
 

رود تابان بود و او موج صدا
            خیره شد چشمان ما در رود وهم
                        پرده روشن بود او تاریک خواند
                                     
طرح ها در دست دارد دود وهم

چشم من بر پیکرش افتاد گفت
                         
آفت پژمردگی نزدیک او
 
                                   دشت دریای تپش آهنگ نور
 
                                               سایه میزد خندۀ تاریک او
 

سهراب سپهری . آوار آفتاب

تاریخ ارسال : یکشنبه 19 آذر 1391 18:12
کل صفحات :8
...
4
5
6
7
8