جایی برای شعر ...
شعری برای تـــو ...
 
آخرین مطالب
 
پیوندهای روزانه
حکایت من و دوست داشتن تو

پرنده ای که

اسارت را می خواهد ؛

در قفس آواز می خواند ،

خودش را به زندگی می زند ،

 

و این حکایت من و

دوست داشتن تو است  . . .

 

 

کاظم خوشخو




شاعر : کاظم خوشخو ,
ستاره ی کور


 ناتوان گذشته ام ز کوچه ها
 
نیمه جان رسیده ام به نیمه راه
 
چون کلاغ خسته ای در این غروب
 
می برم به آشیان خود پناه !

در گریز ازین زمان بی گذشت
در فغان ازین ملال بی زوال
رانده از بهشت عشق و آرزو
مانده ام همه غم و همه خیال

سر نهاده چون اسیر خسته جان
در کمند روزگار بدسرشت
رو نهفته چون ستارگان کور
در غبار کهکشان سرنوشت

می روم ز دیده ها نهان شوم
می روم که گریه در نهان کنم
یا مرا جدایی تو می کشد
یا ترا دوباره مهربان کنم

این زمان نشسته بی تو با خدا
آنکه با تو بود با خدا نبود
می کند هوای گریه های تلخ
آن که خنده از لبش جدا نبود

بی تو من کجا روم ؟ کجا روم ؟
 
هستی من از تو مانده یادگار
من به پای خود به دامت آمدم
 
من مگر ز دست خود کنم فرار !

 تا لبم دگر نفس نمی رسد
ناله ام به گوش کس نمی رسد
 
می رسی به کام دل که بشنوی
ناله ای ازین قفس نمی رسد!

فریدون مشیری



برچسب‌ها : #ستاره #قفس
ماه نیست !


در سرزمین من زنی از جنس آه نیست

                        این یک حقیقت است که در برکه ماه نیست


این یک حقیقت است که در هفت شهر عشق

                        دیگر دلی برای سفر رو به راه نیست


راندند مردم از دل پرکینه ، عشق را

                        گفتند : جای مست در این خانقاه نیست


دنیا بدون عشق چه دنیای مضحکی ست

                        شطرنج مسخره ست زمانی که شاه نیست


زن یک پرنده است که در عصر احتمال

                        گاهی میان پنجره ها هست و گاه نیست


افسرده می شوی اگر ای دوست حس کنی

                        جز میله های سرد قفس تکیه گاه نیست


در عشق آن که یکسره دل باخت ، برده است

                        در این قمار صحبتی از اشتباه نیست


فردا که گسترند ، ترازوی داد را

                        آنجا که کوه بیشتر از پرکاه نیست


سودابه رو سپید و سیاووش رو سفید

                        در رستخیز عشق کسی رو سیاه نیست



 

علیرضا بدیع



حسرت پرواز


چند یاد چمن و حسرت پرواز کنم
                         بشکنم این قفس و بال و پری باز کنم
                    
 
بس بهار آمد و پروانه و گل مست شدند
                         من هنوز آرزوی فرصت پرواز کنم

خار حسرت زندم زخمه به تار دل ریش
                         چون هوای گل و مرغان هم آواز کنم

بلبلم ، لیک چو گل عهد ببندد با زاغ
                         من دگر با چه دلی لب به سخن باز کنم

سرم ای ماه به دامان نوازش بگذار
                         تا در آغوش تو سوز غزلی ساز کنم

به نوایم برسان زان لب شیرین که چو نی
                         شکوه های شب هجران تو آغاز کنم
 
با دم عیسوی ام گر بنوازی چون نای
                         از دل مـرده بر آرم دم و اعـجـاز کـنـم

بوسه می خواستم از آن مه و خوش می خندید
                         که نیــازت بـدهـم آخــر اگـر نـاز کـنـم

سایه خون شد دلم از بس که نشستم خاموش
                         خـیـز تـا قـصه ی آن سرو سـرافراز کنم

 

هوشنگ ابتهاج



سوختن در قفس


به داغت آرزو مرد و هوس سوخت
                         
در این آتشفشان حتی نفس سوخت

خدایا سوز دل را با که گویم
                        که زیبا مرغک من در قفس سوخت

 

مهدی سهیلی



شاعر : مهدی سهیلی ,
برچسب‌ها : #قفس
+ پرنده


من و تو دو تا پرنده ، تو قفس زندونی بودیم

                                    جای پَر زدن نداشتیم ، ولی آسمونی بودیم


ابر و بارونو می دیدیم ، اما دنیامون قفس بود

                                    چشم به دوردستا نداشتیم ، همینم واسه ما بس بود


اما یک روز اونایی که  ما رو با هم دوست نداشتن

                                    تو رو پَر دادن و جاتَم ، یه دونه آینه گذاشتن


منِ خوش باورِ ساده  فکر می کردم رو به رومی

                                    گاهی اشتباه می کردم ، من کدومم تو کدومی


با تو زندگی می کردم  قفسِ تَنگ و سیاهو

                                    عشق تو از خاطرم برد ، عشقِ پَر زدن تا ماهو


اما یک روز بادِ وحشی  رویاهامو با خودش برد

                                    قفس افتاد و شکست و  آینه افتاد و ترَک خورد


تازه فهمیدم دروغ بود  دنیایی که ساخته بودم

                                    دردم از اینه که عمری خودمو نشناخته بودم


تو تو آسمونا بودی   با پرنده های آزاد

                                    منِ تن خسته رو حتی  یه دفعه یادت نیفتاد

 

حالا این قفس شکسته راهِ آسمون شده باز

                                    اما تو قفس نشستم دیگه یادم رفته پرواز



شایان جعفرنژاد



دانلود آهنگ با صدای سیاوش قمیشی





یك آسمان پرنده

یک آسمان پرنده

            رها روی شاخه‌ها ،

                                    در باغ بامداد .

 

یک آسمان پرنده،

                      سرگرم شستشو

                                    در چشمه‌سار باد!

 

یك آسمان پرنده ،

            در بستر چمن

                        آزاد ، مست ، شاد ...

 

از پشت میله‌ها ،

بغضی به های های شكستم،

                                    قفس مباد !

 



 

فریدون مشیری



تعداد کل صفحات: 2


 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic