بــی شــــکـــــ . . .
جهان را به عـشـق کسی آفریده اند
چون من که آفریده ام از عشق
جهـــانی بـــرای تـــــو . . .

حسین پناهی


علی
 
 
چهارشنبه 9 دی 1394
19:41

روزهایی که

 بی تـــو می­گذرد ،

      گرچه با یاد توست ثانیه هاش ...

 

آرزو باز می­کشد فریاد :

               در کنار تـــومی­گذشت ای کاش !

 

 

فریدون مشیری





برچسب‌ها : روز | یاد | کاش | آرزو | فریاد |
یکشنبه 20 اردیبهشت 1394
19:25

هر روز می پرسی که :

                         آیا دوستم داری ؟

من ، جای پاسخ بر نگاهت خیره می مانم

تو در نگاه من ، چه می خوانی ؟ نمی دانم


اما به جای من ،

 تـــو پاسخ می دهی : آری  !

ما هر دو می دانیم

چشم و زبان ، پنهان و پیدا ، رازگویانند

و آنها که دل به یکدیگر دارند

حرف ضمیر دوست را ناگفته می دانند

ننوشته می خوانند

من « دوست دارم» را

پیوسته ، در چشم تو می خوانم

نا گفته ، می دانم

من آنچه را احساس باید کرد

یا از نگاه دوست باید خواند

هرگز نمی پرسم

 

هرگز نمی پرسم که : آیا دوستم داری ؟

            قلب من و چشم تو می گوید به من : آری


 

فریدون مشیری

 





شنبه 26 بهمن 1392
21:22


 ناتوان گذشته ام ز کوچه ها
 
نیمه جان رسیده ام به نیمه راه
 
چون کلاغ خسته ای در این غروب
 
می برم به آشیان خود پناه !

در گریز ازین زمان بی گذشت
در فغان ازین ملال بی زوال
رانده از بهشت عشق و آرزو
مانده ام همه غم و همه خیال

سر نهاده چون اسیر خسته جان
در کمند روزگار بدسرشت
رو نهفته چون ستارگان کور
در غبار کهکشان سرنوشت

می روم ز دیده ها نهان شوم
می روم که گریه در نهان کنم
یا مرا جدایی تو می کشد
یا ترا دوباره مهربان کنم

این زمان نشسته بی تو با خدا
آنکه با تو بود با خدا نبود
می کند هوای گریه های تلخ
آن که خنده از لبش جدا نبود

بی تو من کجا روم ؟ کجا روم ؟
 
هستی من از تو مانده یادگار
من به پای خود به دامت آمدم
 
من مگر ز دست خود کنم فرار !

 تا لبم دگر نفس نمی رسد
ناله ام به گوش کس نمی رسد
 
می رسی به کام دل که بشنوی
ناله ای ازین قفس نمی رسد!

فریدون مشیری





برچسب‌ها : ستاره | قفس |
سه شنبه 13 فروردین 1392
19:20

بگذار ، که بر شاخه این صبح دلاویز

بنشینم و از عشق سرودی بسرایم

آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبکبال ،

پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم


خورشید از آن دور ، از آن قله پر برف

آغوش کند باز ، همه مهر ، همه ناز

سیمرغ طلایی پرو بالی ست که چون من

از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز


پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست

پرواز به آنجا که سرود است و سرورست

آنجا که ، سراپای تو ، در روشنی صبح

رویای شرابی ست که در جام بلور است


آنجا که سحر ، گونه گلگون تو در خواب

از بوسه خورشید ، چو برگ گل ناز است ،

آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد ،

چشمم به تماشا و تمنای تو باز است!


من نیز چو خورشید ، دلم زنده به عشق است

راه دل خود را ، نتوانم که نپویم

هر صبح ، در آیینه جادویی خورشید

چون می نگرم ، او همه من ، من همه اویم!


او ، روشنی و گرمی بازار وجود است

در سینه من نیز ، دلی گرم تر از اوست

او یک سرآسوده به بالین ننهادست

من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست


ما هردو ، در این صبح طربناک بهاری

از خلوت و خاموشی شب ، پا به فراریم

ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبیعت

با دیده جان ، محو تماشای بهاریم


ما ، آتش افتاده به نیزار ملالیم ،

ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم ،

بگذار که سرمست و غزل خوان من و خورشید:

بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم.



فریدون مشیری






سه شنبه 29 اسفند 1391
06:07


بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک

         شاخه های شسته ، باران خورده ، پاک


آسمان آبی و ابر سپید ، برگهای سبز بید

                                    عطر نرگس ، رقص باد ،

                                   
نغمه و بانگ پرستوهای شاد

                   خلوت گرم کبوترهای مست ،


نرم نرمک میرسد اینک بهار
 ،
                       
خوش بحال روزگار


خوش بحال چشمه ها و دشتها

                    خوش بحال دانه ها و سبزه ها


خوش بحال غنچه های نیمه باز
         خوش بحال دختر میخک که میخندد به ناز


خوش بحال جان لبریز از شراب

                             خوش بحال آفتاب


ای دل من ، گرچه در این روزگار
            جامهء رنگین نمی‌پوشی به کام
                          بادهء رنگین نمی‌نوشی ز جام


نقل و سبزه در میان سفره نیست
        جامت از آن می که می‌باید تهی است


ای دریغ از «تو» اگر چون گل نرقصی با نسیم
            ای دریغ از «من» اگر مستم نسازد آفتاب
                        ای دریغ از «ما» اگر کامی نگیریم از بهار  


گر نکوبی شیشهء غم را به سنگ
                        هفت رنگش میشود هفتاد رنگ



فریدون مشیری





سه شنبه 1 اسفند 1391
23:09


غروب

 

چو ماه از کام ظلمتها دمیدی

جهانی عشق در من آفریدی

دریغا با غروب نا به هنگام

مرا در کام ظلمت ها کشیدی

 

 

حاصل عشق

 

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو
یک روز نگشت خاطرم شاد از تو
دانی که ز عشق تو چه شد حاصل من
یک جان و هزار گونه فریاد از تو

 

 

به یاران نیمه راه

 

کجایی ای رفیق نیمه راهم
که من در چاه شبهای سیاهم
نمی بخشد کسی جز غم پناهم
نه تنها از تو نالم کز خدا هم

 

فریدون مشیری





یکشنبه 1 بهمن 1391
20:23

دریا ،

صبور و سنگین

می خواند و می نوشت :


من خواب نیستم
!

            خاموش اگر نشستم  ،

                                    مرداب نیستم !


روزی كه برخروشم و زنجیر بگسلم ؛

                        روشن شود كه آتشم و آب نیستم !


 

فریدون مشیری







 
 


در این وبلاگ
در كل اینترنت


بازدید امروز : عزیز
بازدید دیروز : عزیز

بازدید این ماه : عزیز
بازدید ماه قبل : عزیز

بازدید کل :
تعداد مطالب :

بیشترین بازدید : 3390 عزیز
در تاریخ : 19 مرداد 1393

آخرین بروز رسانی :

آخرین بازدید :






[متن موسیقی در حال اجرا]