یک عمر بلاتکلیفی

همه چیز

از جایی شروع شد که

                    گفتی دوستم داری

 

گاهی

 برای یک عمر بلاتکلیفی ،

                         بهانه ای کافیست !!!

 

 

لیلا کردبچه

تاریخ ارسال : شنبه 23 خرداد 1394 22:11
پاره شدن طناب یک اعدامی

سالها رو به قبله بودم


و می گفتم دیگر ...

هیچکس از من عاشقانه ای نخواهد شنید .

 

آمدی

  رد شدی

      بند دلم پاره شد

 

کاش می فهمیدی

چه لذتی دارد پاره شدن

                        طناب یک اعدامی !

 

 

لیلا کردبچه

 

 

تاریخ ارسال : سه شنبه 5 اسفند 1393 00:00
تنهایی من ...

انگشتت را

هرجای نقشه خواستی ، بگذار

 

فرقی نمی کند ...

 

تنهایی من

عمیق ترین جای جهان است

 

و انگشتان تو هیچ وقت

            به عمق فاجعه پی نخواهند برد ...

 

 

لیلا كردبچه

 

تاریخ ارسال : پنجشنبه 2 بهمن 1393 16:16
برای من اما فرق زیادی دارند ...

برای درخت‌‌های کنار جاده فرقی ندارد ،

            کسی که در سفر است ، می‌رود ، یا می‌آید !

 

برای من اما فرق زیادی دارند ،

درختان مسیری که از تو دورم می‌کند


                       
و درختان مسیری که به تو نزدیکم
 ...

 

 

لیلا کردبچه

 


تاریخ ارسال : یکشنبه 18 اسفند 1392 20:32
خاطره ای فروریخته

آلبومی قدیمی ام ،

            در زیرزمین خانه ای کلنگی

                        که واحدهایش را پیش فروش کرده اند

 

در انتظار دستی جامانده

در اعماق که شاید آجرها نمی گذارند

                                    خاطره ای فروریخته را ورق بزند

 

نجاتم بده

در من هنوز لبخندی هست

            که می تواند چیزی یادت بیاورد ...

 

 

 لیلا کردبچه

 

تاریخ ارسال : شنبه 26 بهمن 1392 19:40
از دلتنگی

 

هزار سال پیش از آنکه

        جاده را رفتن آموخته باشند     

                                    دلتنگِ تو بودم ،

 

انگار

هزار سال منتظر بودم

بیایی پشت پنجرۀ اتوبوس

            برایم دست تکان بدهی ،

                        تا این شعر را برایت بنویسم  .

 

 

لیلا کردبچه

 

تاریخ ارسال : سه شنبه 4 تیر 1392 16:40
* شعری منتشر نشده

و یک روز فهمیدیم "عزیزم"

نام کوچک هیچ‌کداممان نیست

            و شام خوردن زیر نور شمع

                        چشم‌هایمان را کم‌سو می‌کند

 

سقف

بهانۀ مشترکی بود

که باید از هم می‌گرفتیم

و تاریکی موّاج خانه را ، به عدالت

                        به دو نیم می‌کردیم ؛


نیمی
با ماهیان قرمز مصنوعی

            نیمی با سنگریزه‌ها و صدف‌ها

                        و موج‌های کوچک مصنوعی

 

ما دو حباب کنار هم بودیم

که می‌ترسیدیم هنگام یکی شدن

            نفهمیم کداممان نابود شده‌ست .

 

 

لیلا کردبچه


تاریخ ارسال : جمعه 6 اردیبهشت 1392 17:17
کل صفحات :3
1
2
3