مسافر

نه چتر با خود داشت

            نه روزنامه ، نه چمدان

 

عاشق اش شدم ...

 

از کجا

باید می دانستم

             مسافر است ؟!

 

 

مژگان عباسلو


تاریخ ارسال : جمعه 18 اردیبهشت 1394 19:39
شعله و باد

دریا که تو دلبسته ی آنی ز تو دل کند

ای رود به این تجربه ی تلخ نپیوند !

 

تنهایی من آینه ی عبرت من شد

دلها که شکستند از این آینه هرچند

 

گفتی نگران منی و روز جدایی

در چشم من اشک است ، به لبهای تو لبخند

 

ای عشق ! بگو گرمی بازار تو تا کی ؟

ای دل ! غم ارزانی بسیار تو تا چند ؟

 

دیدار من و او ... چه سرانجام قشنگی

همصحبتی شعله و باد ، آتش و اسفند

 

 

مژگان عباسلو

 

تاریخ ارسال : یکشنبه 9 آذر 1393 21:44
غرق شدن


دریا

جاییست که باید

از غرق شدن در آن بترسی

 

آبی باشد

در شمال ایران ...

یا قهوه‌ای در چشم‌های یک زن


مژگان عباسلو



تاریخ ارسال : دوشنبه 30 تیر 1393 16:57
طعم حرفهایت

حرفهایت طعم باران ، طعم شبدر داشتند

چشم هایت شرم شیرین کبوتر داشتند

 

می نشستی بر دل و با دل مصیبت داشتم

من که این بودم ، ببین باقی چه در سر داشتند !

 

میشکفتم گل به گل تا میشنفتم از لبت

نقشه ها هر جا تو بودی نقش قمصر داشتند

 

عشق در این عصر پر نفرت کلاه تازه ایست

تا که بگذارند برخی ، عده ای برداشتند ...

 

هرگز از امثال تو خالی نمی شد روزگار

نصف خودکارت اگر آن عده جوهر داشتند

 

 

مژگان عباسلو

 


تاریخ ارسال : یکشنبه 7 اردیبهشت 1393 22:04
خمّار

در عشق باید

            درد دوری کشید ،

                            غم یار خورد ،

                                        ترس رقیب داشت

و زیر بار این‌همه له شد ؛

خوشه‌ی دست‌نخورده‌ی

                         انگور زیباست

                                    اما مست نمی‌کند  .


مژگان عباسلو

 


تاریخ ارسال : سه شنبه 8 بهمن 1392 19:13
با من غمی هست

من از تبار تیشه‌ام ، با من غمی هست

در ریشه‌ام احساس درد مبهمی هست


بر گیسوانم بوسه زد روزی خداوند

در سرنوشتم راه پر پیچ و خمی هست


وقتی مرا با خاک یکسان ساخت یعنی
:

در نقشه‌ی جغرافیای من بمی هست


من روی آرامش نخواهم دید با تو

با تو "لفی‌خسر" است هرجا آدمی هست


جز زخم این دنیا نخوردم از تو ای عشق
!

آیا در آن دنیا امید مرهمی هست ؟

 


مژگان عباسلو


تاریخ ارسال : جمعه 22 آذر 1392 16:36
Hush!

به من نگو وقتی که رفتم صبور باش ؛
                        به کسی که شنا نمی‌داند
                                    نمی‌گویند در غرق‌شدن عجله نکن !

بی صدا برو و در را پشت سرت ببند


تا من صدای آن پرنده را نشنوم

            که نمی‌داند یک نفر با رفتنش
                        می‌تواند یک شهر را از سکنه خالی کند .

تا تو به ایستگاه برسی

            این خانه در سکوت غرق شده‌است .

 

مژگان عباسلو


تاریخ ارسال : شنبه 20 مهر 1392 21:41
کل صفحات :3
1
2
3