جایی برای شعر ...
شعری برای تـــو ...
 
آخرین مطالب
 
پیوندهای روزانه
دیریست که از روی دل آرای تو دوریم

دیریست که از روی دل آرای تو دوریم
محتاج بیان نیست که مشتاق حضوریم

 تاریک و تهی پشت و پس آینه ماندیم
هر چند که همسایۀ آن چشمۀ نوریم

خورشید کجا تابد از این دامگه مرگ
باطل به امید سحری زین شب گوریم

زین قصۀ پر غصه عجب نیست شکستن
هر چند که با حوصلۀ سنگ صبوریم

گنجی ست غم عشق که در زیر سرِ ماست
زاری مکن ای دوست اگر بی زر و زوریم

با همت والا ، که برد منت فردوس ؟
از حور چه گویی که نه از اهل قصوریم

او پیل دمانی ست که پروای کسش نیست
ماییم که در پای وی افتاده چو موریم

آن روشن گویا به دل سوخته ی ماست
ای سایه ! چرا در طلب آتش طوریم

 

هوشنگ ابتهاج



نی شکسته

با این دل ماتم زده آواز چه سازم

بشکسته نی ام بی لب دم ساز چه سازم

 

در کنج قفس می کشدم حسرت پرواز

با بال و پر سوخته پرواز چه سازم

 

گفتم که دل از مهر تو برگیرم و هیهات

با این همه افسونگری و ناز چه سازم

 

خونابه شد آن دل که نهانگاه غمت بود

از پرده در افتد اگر این راز چه سازم

 

گیرم که نهان برکشم این آه جگر سوز

با اشک تو ای دیده ی غماز چه سازم

 

تار دل من چشمه ی الحان خدایی ست

از دست تو ای زخمه ی ناساز چه سازم

 

ساز غزل سایه به دامان تو خوش بود

دو از تو من دل شده آواز چه سازم

 

 

هوشنگ ابتهاج



+ عاشق منم كه یار به حالم نظر نكرد

عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد
ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست


حافظ

 

 

زین گونه‌ام كه در غم غربت شكیب نیست
گر سر كنم شكایت هجران غریب نیست

 

جانم بگیر و صحبت جانانه‌ام ببخش
كز جان شكیب هست و ز جانان شكیب نیست

 

گم گشته‌ی دیار محبت كجا رود؟
نام حبیب هست و نشان حبیب نیست

 

عاشق منم كه یار به حالم نظر نكرد
ای خواجه درد هست و لیكن طبیب نیست

 

در كار عشق او كه جهانیش مدعی است
این شكر چون كنیم كه ما را رقیب نیست

 

جانا نصاب حسن تو حد كمال یافت
و این بخت بین كه از تو هنوزم نصیب نیست

 

گلبانگ سایه گوش كن ای سرو خوش خرام
كاین سوز دل به نـاله‌ی هر عندلیب نیست

 

 

هوشنگ ابتهاج

 

 

 

   دانلود باصدای محمد اصفهانی



برچسب‌ها : #محمد اصفهانی
امید هیچ معجزه ای ز مرده نیست


چه فکر می کنی ؟

جهان چو آبگینه ی شکسته ای ست

که سرو راست هم در او شکسته می نمایدت ؟

 چنان نشسته کوه در کمین دره های این غروب تنگ

که راه ، بسته می نمایدت ؟


زمان بیکرانه را تو با شمار گام عمر ما مسنج

به پای او دمی است این درنگ درد و رنج

 

بسان رود که در نشیب دره سر به سنگ می زند

رونده باش

امید هیچ معجزه ای ز مرده نیست

زنده باش !

 

 

هوشنگ ابتهاج

 



بیا تا گم کنم خود را

چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی

                           مرا از یاد خود بستان بدین خواب فراموشی

ز موج چشم مستت چون دل سرگشته برگیرم

                           که من خود غرقه خواهم شد درین دریای مدهوشی

می از جام مودت نوش و در کار محبت کوش

                           به مستی ، بی خمارست این می نوشین اگر نوشی

سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت

                           چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف در گوشی

نمی سنجد و می رنجند ازین زیبا سخن سایه

                            بیا تا گم کنم خود را به خلوت های خاموشی

 

هوشنگ ابتهاج



گریه ی لیلی

چشم گریان تو نازم ، حال دیگرگون ببین 

                                        گریه ی لیلی کنار بستر مجنون ببین 

بر نتابید این دل نازک غم هجران دوست 

                                       یارب این صبر کم و آن محنت افزون ببین

مانده ام با آب چشم و آتش دل ، ساقیا 

                                       چاره ی کار مرا در آب آتشگون ببین

رشکت آمد ناز و نوش گل در آغوش بهار

                                      ای گشوده دست یغمای خزان ، اکنون ببین

سایه ! دیگر کار چشم و دل گذشت از اشک و آه 

                                      تیغ هجران است اینجا ، موج موج خون ببین

 

هوشنگ ابتهاج

 



نمی دانم چه می خواهم بگویم

نمی دانم چه می خواهم بگویم
زبانم در دهان باز بسته ست

در تنگ قفس باز است و افسوس
که بال مرغ آوازم شکسته ست

 

نمی دانم چه می خواهم بگویم
غمی در استخوانم می گدازد
خیال ناشناسی آشنا رنگ
گهی می سوزدم گه می نوازد

 

گهی در خاطرم می جوشد این وهم
ز رنگ آمیزی غمهای انبوه
که در رگهام جای خون روان است
سیه داروی زهرآگین اندوه

 

فغانی گرم وخون آلود و پردرد

فرو می پیچیدم در سینه تنگ
چو فریاد یکی دیوانه گنگ
که می کوبد سر شوریده بر سنگ

 

سرشکی تلخ و شور از چشمه دل
نهان در سینه می جوشد شب و روز
چنان مار گرفتاری که ریزد
شرنگ خشمش از نیش جگر سوز

 

پریشان سایه ای آشفته آهنگ
ز مغزم می تراود گیج و گمراه
چو روح خوابگردی مات و مدهوش
که بی سامان به ره افتد شبانگاه

 

درون سینه ام دردی ست خونبار
که همچون گریه می گیرد گلویم
غمی ‌آشفته دردی گریه آلود
نمی دانم چه می خواهم بگویم

 

 

 

هوشنگ ابتهاج

 



برچسب‌ها : #محمد اصفهانی

تعداد کل صفحات: 6


 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic