جایی برای شعر ...
شعری برای تـــو ...
 
آخرین مطالب
 
پیوندهای روزانه
حسرت پرواز


چند یاد چمن و حسرت پرواز کنم
                         بشکنم این قفس و بال و پری باز کنم
                    
 
بس بهار آمد و پروانه و گل مست شدند
                         من هنوز آرزوی فرصت پرواز کنم

خار حسرت زندم زخمه به تار دل ریش
                         چون هوای گل و مرغان هم آواز کنم

بلبلم ، لیک چو گل عهد ببندد با زاغ
                         من دگر با چه دلی لب به سخن باز کنم

سرم ای ماه به دامان نوازش بگذار
                         تا در آغوش تو سوز غزلی ساز کنم

به نوایم برسان زان لب شیرین که چو نی
                         شکوه های شب هجران تو آغاز کنم
 
با دم عیسوی ام گر بنوازی چون نای
                         از دل مـرده بر آرم دم و اعـجـاز کـنـم

بوسه می خواستم از آن مه و خوش می خندید
                         که نیــازت بـدهـم آخــر اگـر نـاز کـنـم

سایه خون شد دلم از بس که نشستم خاموش
                         خـیـز تـا قـصه ی آن سرو سـرافراز کنم

 

هوشنگ ابتهاج



گنج گم شده

هوای روی تو دارم ، نمی گذارندم

مگر به کوی تو این ابرها ببارندم


مرا که مست توام این خمار خواهد کشت

نگاه کن که به دست که میسپارندم؟


مگر در این شب دیر انتظار عاشق کُش

به وعده های وصال تو زنده دارندم


غمی نمی خورد ایام و جای رنجش نیست

هزار شکر که بی غم نمی گذارندم


سَری به سینه فرو برده ام مگر روزی

چو گنج گم شده زین کنج غم برآرندم


چه باک اگر به دل بی غمان نبردم راه

غم شکسته دلانم که می گسارندم


من آن ستاره ی شب زنده دار امیدم

که عاشقان تو تا صبح می شمارندم


چه جای خواب که هر شب محصلان فراق

خیال روی تو بر دیده می گمارندم


هنوز دست نشسته ست غم ز خون دلم

چه نقش ها که ازین دست می نگارندم


کدام مست، می از خون سایه خواهدکرد

که همچو خوشه ی انگور می فشارندم

 

 

هوشنگ ابتهاج



سماع سرد

درین سرای بی کسی اگر سری در آمدی
هزار کاروان دل ز هر دری در آمدی

ز بس که بال زد دلم به سینه در هوای تو
اگر دهان گشودمی کبوتری در آمدی

سماع سرد بی غمان خمار ما نمی برد
به سان شعله کاشکی قلندری در آمدی

خوشا هوای آن حریف و آه آتشین او

که هر نفس ز سینه اش سمندری در آمدی

یکی نبود ازین میان که تیر بر هدف زند
دریغ اگر کمان کشی دلاوری در آمدی

اگر به قصد خون من نبود دست غم چرا
از آستین عشق او چون خنجری در آمدی

فروخلید در دلم غمی که نیست مرهمش
اگر نه خار او بدی به نشتری در آمدی

شب سیاه  آینه ز عکس آرزو تهی ست
چه بودی از پری رخی ز چادری در آمدی

سرشک سایه یاوه شد درین کویر سوخته
 
اگر زمانه خواستی چه گوهری در آمدی

 

هوشنگ ابتهاج



خواب

با گریه می نویسم

                        از خواب

                                    با گریه پا شدم

 

دستم هنوز

         در گردن بلند تو آویخته ست

                        و عطر گیسوان سیاه تو با لبم

                                                           آمیخته ست

 

دیدار شد میسر و با گریه پا شدم

 

 

 

هوشنگ ابتهاج

 



هم آشیان


هنوز عشق تو امید بخش جان من است
خوشا غمی که ازو شادی جهان من است

چه شکر گویمت ای هستی یگانۀ عشق
که سوز سینۀ خورشید در زبان من است

اگر چه فرصت عمرم ز دست رفت بیا
که همچنان به رهت چشم خون فشان من است

نمی رود ز سرم این خیال خون آلود
که داس حادثه در قصد ارغوان من است

بیا بیا که درین ظلمت دروغ و ریا
فروغ روی تو آرایش روان من است

حکایت غم دیرین به عشق گفتم ، گفت
هنوز این همه ، آغاز داستان من است

بدین نشان که تویی ای دل نشسته به خون
بمان که تیر امان تو در کمان من است

اگر ز ورطه بترسی چه طرف خواهی بست
ز طرفه ها که درین بحر بی کران من است

زمان به دست پریشانی اش نخواهد داد
دلی که در گرو حسن جاودان من است

به شادی غزل سایه نوش و بخشش عشق
که مرغ خوش سخن غم هم آشیان من است

 

 

هوشنگ ابتهاج



نالۀ بلبل

ز سرگذشت چمن دل به درد می آید
ببند پنجره را ، باد سرد می آید

دریغ باغ گل سرخ ِ من که در غم او
همۀ زمین و زمان زار و زرد می آید

نمی رود ز دل من صفای صورت عشق
وگر بر آینه باران گرد می آید

به شاهراه ِطلب نیست بیم گمراهی
که راه با قدم رهنورد می آید

تو مرد باش و میندیش از گرانی درد
همیشه درد به سر وقت مرد می آید

دگر به سوز دل عاشقان که خواهد خواند ؟
دلم ز نالۀ بلبل به درد می آید

 

هوشنگ  ابتهاج



تو بمان

با من بی کس تنها شده ، یارا تو بمان
همه رفتند از این خانه خدا را تو بمان

 

من بی برگ خزان دیده دگر رفتنی ام
تو همه بار و بری ، تازه بهارا تو بمان

 

داغ و درد است همه نقش و نگار دل من
بنگر این نقش بخون شسته نگارا تو بمان

 

زین بیابان گذری نیست سواران را لیک
دل ما خوش به فریبی است ، غبارا تو بمان

 

هر دم از حلقه عشاق ، پریشانی رفت
بسر زلف بتان! سلسله دارا تو بمان

 

شهریارا ، تو بمان بر سر این خیل یتیم
پدرا ، یارا ، اندوه گسارا تو بمان

 

سایه ، در پای تو ، چون موج ، دمی زار گریست
که سر سبز تو باد کنارا تو بمان

 

 

هوشنگ ابتهاج



تعداد کل صفحات: 6


 
 
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو