بــی شــــکـــــ . . .
جهان را به عـشـق کسی آفریده اند
چون من که آفریده ام از عشق
جهـــانی بـــرای تـــــو . . .

حسین پناهی


علی
 
 
شنبه 26 تیر 1395
21:34

اول آبی بود این دل ، آخر اما زرد شد

آفتابی بود ، ابری شد ، سیاه و سرد شد


آفتابی بود ، ابری شد ، ولی باران نداشت

رعد و برقی زد ولی رگبار برگ زرد شد


صاف بود و ساده و شفاف ، عین آینه

آه ، این آیینه کی غرق غبار و گرد شد ؟


هرچه با مقصود خود نزدیکتر می شد ، نشد

هرچه از هر چیز و هر ناچیز دوری کرد ، شد


هرچه روزی آرمان پنداشت ، حرمان شد همه

هرچه می پنداشت درمان است ، عین درد شد


درد اگر مرد است با دل راست رویارو شود

پس چرا از پشت سر خنجر زد و نامرد شد ؟


سر به زیر و ساکت و بی دست و پا می رفت دل

یک نظر روی تـــو را دید و حواسش پرت شد


بر زمین افتاد چون اشکی ز چشم آسمان

ناگهان این اتفاق افتاد : "زوجی فرد شد"


بعد هم تبعید و زندان ابد شد در کویر

عین مجنون از پی لیلی بیابانگرد شد


کودک دل شیطنت کرده است یک دم در ازل

تا ابد از دامن پر مهر مادر طرد شد

 

 

قیصر امین پور

 





دوشنبه 27 اردیبهشت 1395
22:46

گاهی چه بی گناه ، دلت پیر میشود

اینجا همان دمی است که زود دیر میشود

گاهی به رغم تشنگی عشق ، عاقبت

با حسرتی فقط ، عطشت سیر میشود 

گاهی همان دو چشم که رامت نموده بود

بی رحم چون کمان کمانگیر میشود

گاهی همان گلی که به دل پروراندی اش

خارش به سینه ات چه نفس گیر میشود

گاهی که آرزوست بغل سازی اش به مهر

تنها سراب اوست که تصویر میشود

گاهی نیایش ات که فقط بهر وصل بود

چون نیست قسمتت ، به دلت تیر میشود

گاهی صدای بارش باران که دلرباست

با چتر تک سواره چه دلگیر میشود

گاهی که ضرب و جمع به راهی نمی رسد

من کم شوم ز یار ، چه تفسیر میشود

گاهی مسیر عشق ، ز پیکار عقل و دل

از تیزی و خطر ، چو شمشیر میشود

گاهی که منطقت ندهد پاسخت به دل

باید نشست و دید ، چه تقدیر میشود


 

 قیصر امین پور





یکشنبه 2 آذر 1393
21:52

انگار مدتی است که احساس می‌کنم

            خاکستری‌تر از دو سه سال گذشته‌ام

                               احساس می‌کنم که کمی دیر است

 

دیگر نمی‌توانم

       هروقت خواستم

در بیست سالگی متولد شوم

 

انگار

فرصت برای حادثه

            از دست رفته است

 

از ما گذشته است

             که کاری کنیم

                        کاری که دیگران نتوانند

 

فرصت برای حرف زیاد است

اما ...

اما اگر گریسته باشی ...

 

آه  ...

مردن چه قدر حوصله می‌خواهد

بی‌آنکه در سراسر عمرت

            یک روز ، یک نفس

                        بی‌حس مرگ زیسته باشی !

 

انگار

این سالها که می‌گذرد

            چندان که لازم است

                                    دیوانه نیستم

 

احساس می‌کنم

که پس از مرگ

            عاقبت یک روز

                        دیوانه می‌شوم !

 

شاید برای حادثه باید

گاهی کمی عجیب‌تر از این باشم

 

با این همه تفاوت

احساس می‌کنم که

             کمی بی‌تفاوتی بد نیست

 

حس می‌کنم که انگار

            نامم کمی کج است

                        و نام خانوادگی‌ام ، نیز

 

از این هوای سربی خسته است

 

امضای تازه‌ی من

دیگر امضای روزهای دبستان نیست

 

ای کاش

آن نام را دوباره پیدا کنم

 

ای کاش

آن کوچه را دوباره ببینم

 

آنجا که ناگهان

یک روز نام کوچکم

             از دستم افتاد

            و لابه‌لای خاطره‌ها گم شد

 

آنجا که

یک کودک غریبه

با چشم‌های کودکی من نشسته است

 

از دور

لبخند او چه قدر

             شبیه من است  !

 

آه ، ای شباهت دور !

            ای چشم‌های مغرور !

 

این روزها که

جرأت دیوانگی کم است

            بگذار باز هم به تو برگردم !

 

بگذار دست کم

گاهی تو را به خواب ببینم !

                     بگذار در خیال تو باشم !

 

بگذار  ...

بگذریم ...!

 

این روزها خیلی

            برای گریه دلم تنگ است !

 

 

قیصر امین‌پور





سه شنبه 13 آبان 1393
22:10

نه ...!

  كاری به كار

             عشق ندارم !

من هیچ چیز و

       هیچ كسی را دیگر

               در این زمانه دوست ندارم

 

انگار این روزگار

چشم ندارد من و تو را

        یک روز خوشحال و بی ملال ببیند

 

زیرا

هر چیزی و

      هر كسی را

            كه دوست تر بداری

حتی اگر یک نخ سیگار

یا زهرمار باشد از تو دریغ می‌كند ...

 

پس

من با همه وجودم

              خود را زدم به مردن

تا روزگار ، دیگر ...

كاری به كار من نداشته باشد

این شعر تازه را هم

            ناگفته می‌گذارم ...

                        تا روزگار بو نبرد ...

 

گفتم كه ...

كاری به كار عشق ندارم !

 

 

قیصر امین پور





دوشنبه 7 مهر 1393
13:13

 

گرچه چون موج مرا شوق ز خود رستن بود

موج موج دل من تشنه ی پیوستن بود


یک دم آرام ندیدم دل خود را همه عمر

بس که هر لحظه به صد حادثه آبستن بود


خواستم از تو به غیر از تو نخواهم اما

خواستن ها همه موقوف توانستن بود


کاش از روز ازل هیچ نمی دانستم

که هبوط ابدم از پی دانستن بود


چشم تا باز کنم فرصت دیدار گذشت

همه ی طول سفر یک چمدان بستن بود

 

 

قیصر امین پور

 





سه شنبه 18 اردیبهشت 1397
13:00

ای حُسن یوسف دكمه پیراهن تو

                        دل می شكوفد گل به گل از دامن تو

 

جز در هوای تو مرا سیر و سفر نیست

                         گلگشت من دیدار سرو و سوسن تو

 

آغاز فروردین چشمت ، مشهد من

                        شیراز من اردیبهشت دامن تو

 

هر اصفهان ابرویت نصف جهانم

                         خرمای خوزستان من خندیدن تو

 

من جز برای تو نمی خواهم خودم را

                         ای از همه من های من بهتر ، منِ تـــو

 

هر چیز و هر كس رو به سویی در نمازند

                        ای چشم های من ، نماز دیدن تو !

 

حیران و سرگردان چشمت تا ابد باد

                        منظومه دل بر مدار روشن تو

 

 

 

قیصر امین پور





یکشنبه 25 خرداد 1393
17:40

چشم های من ،

این جزیره ها كه در تصرف غم است

            این جزیره ها كه از چهار سو محاصره است

                                      در هوای گریه های نم نم است

 

گرچه گریه های گاه گاه من

              آب می دهد درخت درد را

                        برق آه بی گناه من ، ذوب می كند

                                                  سد صخره های سخت درد را

 

فكر میكنم ؛

عاقبت هجوم ناگهان عشق

                          فتح می كند پایتخت درد را

 

 

قیصر امین پور






 
 


در این وبلاگ
در كل اینترنت


بازدید امروز : عزیز
بازدید دیروز : عزیز

بازدید این ماه : عزیز
بازدید ماه قبل : عزیز

بازدید کل :
تعداد مطالب :

بیشترین بازدید : 7030 عزیز
در تاریخ : 18 اردیبهشت 1395

آخرین بروز رسانی :

آخرین بازدید :






[متن موسیقی در حال اجرا]