جایی برای شعر ...
شعری برای تـــو ...
 
آخرین مطالب
 
پیوندهای روزانه
یادگار


آفتاب آمد دو چشمم باز شد
            باز تکرار همان تکراره ها
                        چند و چون و کی کجا آغاز شد
                                    پرسش صدباره ی صدباره ها


دیدگانم پر ولی دستم تهی

            من نمی دانم کجایم کیستم
                        آتش حیرت به جانم ریختی
                                    من خلیل آزمونت نیستم


مرگ شرط اولینِ شمع بود

            از برم افسانه ی پروانه را
                        برملا شد راه می خانه دریغ
                                    از چه می بندی در می خانه را


تا بسازم شیشه ی چشمان خود را آینه

                        خون دل را جیوه کردم سالها
                                    حالیا از دشت رنگ گل درا
                                                زلف خود را شانه زن در چشم ما


ما امین راز هایت بوده ایم

            پای کوب ساز هایت بوده ایم
                        محو در جاه و جلالت دست در دست رطیل
                                                جان خرید ناز ناز نازهایت بوده ایم


هیچ کس قادر به دیدارت نبود

            گرچه ذات هر وجودی بوده ای
                        خوشه زاران یادبود زلف تو
                                    قبله گاه هر سجودی بوده ای


ای یگانه این قلم تب دار تو

            تا سحر می خواند و بیدار تو
                        گوشه ی چشمی ، نگاهی ، وعده ای
                                                تشنه ی یک لحظه ی دیدار تو


شاه بیت شعر مرموز حیات

قصه ی صد داستان بی بدیل عشق بود
            چشم انسان ، گیس بید و ناز گل
                        یک دلیل از صد دلیل عشق بود


هیچ کس در این جهان نامی نداشت

                        عاشقان بهر نشان نامیدشان
                        عشق این افسون جاوید ، این شگفت
                                                کرد تا عمر کلام جاویدشان


بار ها از خویش می پرسم که مقصودت چه بود

                        درک مرگ از مرگ کاری ساده نیست
                        رنج ما و آن امانت قتل و هابیل و بهشت
                                    چاره ای کن ای معما چاره ای در چاره نیست


روز ها رفتند و رفتیم و گذشت

            آه آری زندگی افسانه بود
                        خاطری از خاطراتی مانده جا
                                    تار مویی در کنار شانه بود


یادگارم چند حرفی روی سنگ

            باد و باران و زمان و هاله ای
                        سبزه میروید به روی خاک من
                                    میچرد بابونه را بزغاله ای  

 

 

حسین پناهی . سالهاست که مرده ام



شاعر : حسین پناهی ,
درخت


ای طبیب زخمهای بی علاج
            ای قرار بی قراری ها بیا
                        کس نمی فهمد زبانِ زخم را
                                    ای دوای زخم کاری ها بیا !

 

کفش های آتشینت در بغل
            باز می دانم که در خوابم هنوز
                        تاول دستم نشان دست توست
                                    بی قرار و گیج و بی تابم هنوز !

من درختِ شعر نابت میشوم
            سایه سارِ واژه وارسته ات
                        فال می گیرم خیالِ خویش را
                                    در نگاهِ بیقرار و خسته ات !

 

قایق دریای ذهنت می شوم
            تا کران بی کران هر نورد
                        گو به خشم آید همه امواج ها
                                    جان سپر می سازم از بهر نبرد !

 


حسین پناهی . سالهاست که مرده ام



شاعر : حسین پناهی ,
ابله

سنگ اندیشه به افلاک مزن ، دیوانه
                        چون که انسانی و از تیره سرطاسانی

زهره گوید که شعور همه آفاقی تو

                        مور داند که تو بر حافظه اش حیرانی

در ره عشق دهی هم سر و هم سامان را

                        چون به معشوق رسی بی سر و بی سامانی

راز در دیده نهان داری و باز از پی راز

                        کشتی دیده به توفان و خطر می رانی

مست از هندسه روشن خویشی ، مستی

                        پشت در آیینه در آیینه سرگردانی

بس کن ، ای دل ، که در این بزم خرابات شعور

                        هرکس از شعر تو دارد به بغل دیوانی

لب به اسرار فروبند و میندیش به راز

                        ور نـه از قـافـله مـور و مـلخ درمـانـی

 

 

حسین پناهی . افلاطون کنار بخاری

 



شاعر : حسین پناهی ,
آدم های اطراف

نیازی نیست
               اطرافمان
                        پر از آدم باشد !

همون چند نفری
               که اطرافمون هستند ،
                                    آدم باشند ،
                                                   کافیه ...!

 

حسین پناهی



شاعر : حسین پناهی ,
مزار نیچه

بیا یک روز

            به قبرستان نیچه برویم

و روی مزار نیچه

            دو دسته گل بابونه بگذاریم

و بگوییم :

            ما از دیار زرتشت می آییم

                        پیامبری که خدایش هرگز نمی میرد

 

 

حسین پناهی



شاعر : حسین پناهی ,
بارون

همه اینو می دونن
                   
که بارون
                             همه چیز و کسمه
 
آدمی و بختشه
            حالا دیگه وقتشه
                        که جوجه ها را بشمارم

 
چی دارم چی ندارم
                   بقاله برادرم
                        می رسونه به سرم

آخر پاییزه

             
حسابا لبریزه

 
یک و دو !‌ هوشم پرید
            یه سیاه و یه سفید
                                    جا جا جا

           
 
شکر خدا
             
شب و روزم بسمه

 

 

حسین پناهی



شاعر : حسین پناهی ,
چراغ

بیراهه رفته بودم

                 آن شب

                      دستم را گرفته بود

                                           و می کشید

زین بعد

            همۀ عمرم را

                         بیراهه خواهم رفت

 

حسین پناهی



شاعر : حسین پناهی ,

تعداد کل صفحات: 6


 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic