بــی شــــکـــــ . . .
جهان را به عـشـق کسی آفریده اند
چون من که آفریده ام از عشق
جهـــانی بـــرای تـــــو . . .

حسین پناهی


علی
 
 
سه شنبه 17 تیر 1393
04:35

مثل سابق غزلم ساده و بارانی نیست

            هفت قرن است در این مصر فراوانی نیست

 

به زلیخا بنویسید نیاید بازار

            این سفر ، یوسف این قافله کنعانی نیست

 

حال این ماهیِ افتاده به این برکۀ خشک

            حال حبسیه نویسی است که زندانی نیست

 

چشم قاجار کسی دید و نلرزید دلش

            بشنوید از من بی چشم که کرمانی نیست

 

با لبی تشنه و بی بسمل و چاقوئی کند

            ما که رفتیم ولی رسم مسلمانی نیست

 

عشق رازی ست به اندازه ی آغوش خدا

            عشق آن گونه که میدانم و میدانی نیست

 

 

حامد عسکری 

 





دوشنبه 22 مهر 1392
21:33


هر نسیمی که نصیب از گل و باران ببرد

می تواند خبر از مصر به کنعان ببرد

 

آه از عشق که یک مرتبه تصمیم گرفت :

یوسف از چاه درآورده به زندان ببرد

 

وای بر تلخی فرجام رعیت پسری

که بخواهد دلی از دختر یک خان ببرد

 

ماهرویی دل من برده و ترسم این است

سرمه بر چشم کشد ، زیره به کرمان ببرد

 

دودلم اینکه بیاید من معمولی را

سر و سامان بدهد یا سر و سامان ببرد

 

مرد آنگاه که از درد به خود میپیچد

ناگزیر است لبی تا لب قلیان ببرد

 

شعر کوتاه ولی حرف به اندازه ی کوه

باید این قائله را "آه" به پایان ببرد

 

شب به شب قوچی ازین دهکده کم خواهد شد

ماده گرگی دل اگر از سگ چوپان ببرد !

 

 

 

حامد عسکری

 






دوشنبه 7 اسفند 1391
11:05


باد می آید و از قافیه ها می گذرد
از غزل های من زخم نما می گذرد


باد یک آه بلند است که گاهی دم عصر
نرم می آید و از بغض خدا می گذرد


بوی آویشن کوهیست که می آید یا ...
باد از خرمن موهای رها می گذرد
؟

 

زنده رودیست پریشان وسط پیچ و خمش
شب جدا می گذرد ... شعر جدا می گذرد


چند قرن است که یلدای من کهنه چنار
به غزلخوانی چشمان شما می گذرد


باد می آید و «رخساره برافروخته است»
شاید «از کوچه معشوقه ی ما می گذرد»



حامد عسگری

 





یکشنبه 22 بهمن 1391
12:11


چگونه باشی و چشم از نگاه بردارم ؟
چگونه از ته یک چاه ماه بردارم ؟

چه فرق دارد وقتی همیشه می‌بازم
سپید بردارم یا سیاه بردارم ؟

همیشه دلخوشی‌ام بوده آخر بازی
یکی دو مهره به عمد اشتباه بردارم

که تو برنده شوی از شکوه خندۀ تو
برای دلهره‌ام سرپناه بردارم

تو مثل قلیانی ، لب گذار روی لبم
به قدر ظرفیتم از تو آه بردارم

به لطف فاصله‌ها عشق پاک می‌ماند
مخواه فاصله‌ها را ... مخواه بردارم


حامد عسگری

 





برچسب‌ها : ماه | فاصله |
سه شنبه 10 بهمن 1391
17:33


دو رودخانه ی وحشیِ  وحشی اند موهات

دو تا هلال گره خورده اند ابروهات

 

تمام دهکده را ریختی بهم خاتون

چه کرده باد مگر با شلال گیسوهات ؟

 

منم که صفحه ی یک روزنامه ی صبحم

تویی که پر شده ام از تو و هیاهوهات

 

تو دستهات ظریفند و من سرم سنگین

خدا نکرده گلم کج نشه النگوهات !

 

 

حامد عسکری





چهارشنبه 27 دی 1391
16:51

همراه با وزیدن نت‌های ساکسیفون

                        در عصر شرجی غزلی غرق ادکلن

 

یک جفت چشم شرجی شاعرکش قشنگ

                        از بستگان دختر همسایه‌ی «نرون»

 

بر روی کاج پیر دلم لانه کرده‌اند

                        آرام و سرد مثل غم و خنده‌ی ژکون ...

 

«د» وزن بیت قبلی من را به هم زده

                        لعنت به فاعلات مفاعیل فاعلن

  

من قانعم تو را به خدا جان مادرت

                        امشب بیا و روسری‌ات را سرت نکن

 

حامد عسکری

 





برچسب‌ها : خندۀ ژکوند |
جمعه 22 دی 1391
13:49

یک سینه حرف هست ، ولی نقطه‌چین بس است

                        خاتون دل و دماغ ندارم ... همین بس است

 

یک روز زخم خوردم یک عمر سوختم
                        کو شوکران ؟ که زندگی اینچنین بس است

 

عشق آمده‌ست عقل برو جای دیگری
                        یک پادشاه حاکم یک سرزمین بس است

 

مورم ، سیاوشانه به آتش نکش مرا
                        یک ذره آفتاب و کمی ذره‌بین بس است

 

ظرف بلور ! روی لبت خنده‌ای بپاش
                        نذری ندیده را دو خط دارچین بس است

 

ما را به تازیانه نوازش نکن عزیز
                        که سوز زخم کهنه‌ی افسار و زین بس است

 

از این به بعد عزیز شما باش و شانه‌هات
                        ما را برای گریه سر آستین بس است

 

 

حامد عسکری





 
 


در این وبلاگ
در كل اینترنت


بازدید امروز : عزیز
بازدید دیروز : عزیز

بازدید این ماه : عزیز
بازدید ماه قبل : عزیز

بازدید کل :
تعداد مطالب :

بیشترین بازدید : 3390 عزیز
در تاریخ : 19 مرداد 1393

آخرین بروز رسانی :

آخرین بازدید :






[متن موسیقی در حال اجرا]