قدرت تـــو

مدت هاست که برایت چیزى ننوشته ام

زندگى مجال نمى دهد ! غم نان ...

با وجود این ،

خودت بهتر مى دانى

نفسى که مى کشم تـــو هستى

خونى که در رگ هایم مى دود

و حرارتى که نمى گذارد یخ کنم

 

امروز بیشتر از دیروز

دوستت مى دارم

 و فردا بیشتر از امروز

 

و این ، ضعف من نیست ، قدرت تو است

 

 

احمد شاملو

تاریخ ارسال : یکشنبه 7 خرداد 1396 19:57
وداع

از کسی نمی پرسند

 چه هنگام می تواند خدانگهدار بگوید 

 

از عادات انسانی اش نمی پرسند 

                        از خویشتن اش نمی پرسند 

 

زمانی به ناگاه

            باید با آن رو در روی آید 

 

تاب آرد ...

بپذیرد وداع را ...

درد مرگ را ...

            فروریختن را ...

 

تا دیگر بار

بتواند که برخیزد ... 

 

 

... | ترجمه احمد شاملو


 

تاریخ ارسال : سه شنبه 13 مرداد 1394 09:59
بی هنگام ...

راست است که

صاحبان دل های حساس

                                    نمی میرند ...


بی هنگام

       ناپدید می شوند !


احمد شاملو


تاریخ ارسال : چهارشنبه 27 خرداد 1394 20:00
از شهر سرد

ما دیگر به جانب شهر تاریک باز نمی گردیم

و من همه جهان را در پیراهن روشن تو خلاصه می کنم



ما دیگر به جانب شهر سرد باز نمی گردیم

و من ، همه جهان را در پیراهن گرم تو خلاصه می کنم



من به ظلمت گردن نمی نهم

همه جهان را در پیراهن کوچک روشنت خلاصه کرده ام

 و دیگر به جانب آنان باز نمی گردم



دختر سفید پوش

ادامه مطلب

تاریخ ارسال : سه شنبه 7 مرداد 1393 16:34
دیگر جا نیست ...


دیگر جا نیست

قلبت پُر از اندوه است

آسمان‌های تو
   آبی‌رنگیِ گرمایش را
              از دست داده است
                               زیرِ آسمانی
                                      بی‌رنگ و بی‌جلا
                                                  زندگی می‌کنی


بر زمینِ تو ، باران ،
     چهره‌ی عشق‌هایت را
                            پُرآبله می‌کند

                             
پرندگانت همه مرده‌اند

در صحرایی بی‌سایه و بی‌پرنده زندگی می‌کنی


آن‌جا که هر گیاه
    در انتظارِ سرودِ مرغی
                  خاکستر می‌شود .

 

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است
    
خدایانِ همه آسمان‌هایت
                        بر خاک افتاده‌اند

چون کودکی

بی‌پناه و تنها مانده‌ای
            از وحشت می‌خندی
                        و غروری کودن از گریستن پرهیزت می‌دهد

 

این است انسانی که از خود ساخته‌ای
                        از انسانی که من دوست می‌داشتم
                                                       که من دوست می‌دارم

 

دوشادوشِ زندگی
    در همه نبردها جنگیده بودی
                        نفرینِ خدایان در تو کارگر نبود

و اکنون ناتوان و سرد
            مرا در برابرِ تنهایی
                        به زانو در می‌آوری .

 

آیا تو جلوه‌ی روشنی از تقدیرِ مصنوعِ انسان‌های قرنِ مایی؟
انسان‌هایی که من دوست می‌داشتم
                                  که من دوست می‌دارم ؟ 

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است .

 

می‌ترسی ــ به تو بگویم ــ تو از زندگی می‌ترسی
از مرگ بیش از زندگی
            از عشق بیش از هر دو می‌ترسی .

 

به تاریکی نگاه می‌کنی
            از وحشت می‌لرزی
                        و مرا در کنارِ خود
                                    از یاد می‌بری .

 

 

احمد شاملو

تاریخ ارسال : سه شنبه 1 اسفند 1391 20:13
کشف


تن تو آهنگی است

            و تن من کلمه‌ای است
                        که در آن می‌نشیند
                                    تا نغمه‌ای در وجود آید

سروده‌ای که تداوم را می‌تپد

در نگاهت همه‌ی مهربانی‌هاست:
            قاصدی که زندگی را خبر می‌دهد.

و در سکوتت همه صداها ،

                   فریادی که بودن را
                                    تجربه می‌کند.

 

احمد شاملو

برگرفته از | ارسالی توسط :
تاریخ ارسال : دوشنبه 23 بهمن 1391 12:44
کیستی ای مهربان ترین ؟

کیستی که من

            اینگونه به اعتماد

                        نام خود را با تو می گویم ...


کلید قلبم را

در دستانت می گذارم

نان شادی ام را با تو قسمت می کنم

به کنارت می نشینم

            و سر بر شانه‌ی تو

                             اینچنین آرام

                                    به خواب می روم ؟

 

کیستی که من

اینگونه به جِد در دیار رویاهای خویش 

                                    با تو درنگ می کنم ؟!!

 

کیستی که من ، جز او

نمی بینم و نمی یابم ؟!!

دریای پشت کدام پنجره ای؟

که اینگونه شایدهایم را گرفته ای

            زندگی را دوباره جاری نموده ای

                                    پر شور ، زیبا و روان


دنیای با تو بودن در اوج همیشه هایم جان می گیرد

و هر لحظه تعبیری می گردد

از فردایی بی پایان در تبلور طلوع ماهتاب

                        با عبور از تاریکی های سپری شده ...

 

                                                کیستی ای مهربان ترین ؟

 

احمد شاملو

 

 

تاریخ ارسال : جمعه 22 دی 1391 16:57
کل صفحات :3
1
2
3