بــی شــــکـــــ . . .
جهان را به عـشـق کسی آفریده اند
چون من که آفریده ام از عشق
جهـــانی بـــرای تـــــو . . .

حسین پناهی


علی
 
 
یکشنبه 7 خرداد 1396
19:57

مدت هاست که برایت چیزى ننوشته ام

زندگى مجال نمى دهد ! غم نان ...

با وجود این ،

خودت بهتر مى دانى

نفسى که مى کشم تـــو هستى

خونى که در رگ هایم مى دود

و حرارتى که نمى گذارد یخ کنم

 

امروز بیشتر از دیروز

دوستت مى دارم

 و فردا بیشتر از امروز

 

و این ، ضعف من نیست ، قدرت تو است

 

 

احمد شاملو





سه شنبه 13 مرداد 1394
09:59

از کسی نمی پرسند

 چه هنگام می تواند خدانگهدار بگوید 

 

از عادات انسانی اش نمی پرسند 

                        از خویشتن اش نمی پرسند 

 

زمانی به ناگاه

            باید با آن رو در روی آید 

 

تاب آرد ...

بپذیرد وداع را ...

درد مرگ را ...

            فروریختن را ...

 

تا دیگر بار

بتواند که برخیزد ... 

 

 

... | ترجمه احمد شاملو


 





برچسب‌ها : مرگ | وداع | خدانگهدار |
چهارشنبه 27 خرداد 1394
20:00

راست است که

صاحبان دل های حساس

                                    نمی میرند ...


بی هنگام

       ناپدید می شوند !


احمد شاملو






سه شنبه 7 مرداد 1393
16:34

ما دیگر به جانب شهر تاریک باز نمی گردیم

و من همه جهان را در پیراهن روشن تو خلاصه می کنم



ما دیگر به جانب شهر سرد باز نمی گردیم

و من ، همه جهان را در پیراهن گرم تو خلاصه می کنم



من به ظلمت گردن نمی نهم

همه جهان را در پیراهن کوچک روشنت خلاصه کرده ام

 و دیگر به جانب آنان باز نمی گردم



دختر سفید پوش



ادامه مطلب

سه شنبه 1 اسفند 1391
20:13


دیگر جا نیست

قلبت پُر از اندوه است

آسمان‌های تو
   آبی‌رنگیِ گرمایش را
              از دست داده است
                               زیرِ آسمانی
                                      بی‌رنگ و بی‌جلا
                                                  زندگی می‌کنی


بر زمینِ تو ، باران ،
     چهره‌ی عشق‌هایت را
                            پُرآبله می‌کند

                             
پرندگانت همه مرده‌اند

در صحرایی بی‌سایه و بی‌پرنده زندگی می‌کنی


آن‌جا که هر گیاه
    در انتظارِ سرودِ مرغی
                  خاکستر می‌شود .

 

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است
    
خدایانِ همه آسمان‌هایت
                        بر خاک افتاده‌اند

چون کودکی

بی‌پناه و تنها مانده‌ای
            از وحشت می‌خندی
                        و غروری کودن از گریستن پرهیزت می‌دهد

 

این است انسانی که از خود ساخته‌ای
                        از انسانی که من دوست می‌داشتم
                                                       که من دوست می‌دارم

 

دوشادوشِ زندگی
    در همه نبردها جنگیده بودی
                        نفرینِ خدایان در تو کارگر نبود

و اکنون ناتوان و سرد
            مرا در برابرِ تنهایی
                        به زانو در می‌آوری .

 

آیا تو جلوه‌ی روشنی از تقدیرِ مصنوعِ انسان‌های قرنِ مایی؟
انسان‌هایی که من دوست می‌داشتم
                                  که من دوست می‌دارم ؟ 

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است .

 

می‌ترسی ــ به تو بگویم ــ تو از زندگی می‌ترسی
از مرگ بیش از زندگی
            از عشق بیش از هر دو می‌ترسی .

 

به تاریکی نگاه می‌کنی
            از وحشت می‌لرزی
                        و مرا در کنارِ خود
                                    از یاد می‌بری .

 

 

احمد شاملو





  کشف
دوشنبه 23 بهمن 1391
12:44


تن تو آهنگی است

            و تن من کلمه‌ای است
                        که در آن می‌نشیند
                                    تا نغمه‌ای در وجود آید

سروده‌ای که تداوم را می‌تپد

در نگاهت همه‌ی مهربانی‌هاست:
            قاصدی که زندگی را خبر می‌دهد.

و در سکوتت همه صداها ،

                   فریادی که بودن را
                                    تجربه می‌کند.

 

احمد شاملو





ارسالی توسط | برگرفته از : دختر شهریور ماه
جمعه 22 دی 1391
16:57

کیستی که من

            اینگونه به اعتماد

                        نام خود را با تو می گویم ...


کلید قلبم را

در دستانت می گذارم

نان شادی ام را با تو قسمت می کنم

به کنارت می نشینم

            و سر بر شانه‌ی تو

                             اینچنین آرام

                                    به خواب می روم ؟

 

کیستی که من

اینگونه به جِد در دیار رویاهای خویش 

                                    با تو درنگ می کنم ؟!!

 

کیستی که من ، جز او

نمی بینم و نمی یابم ؟!!

دریای پشت کدام پنجره ای؟

که اینگونه شایدهایم را گرفته ای

            زندگی را دوباره جاری نموده ای

                                    پر شور ، زیبا و روان


دنیای با تو بودن در اوج همیشه هایم جان می گیرد

و هر لحظه تعبیری می گردد

از فردایی بی پایان در تبلور طلوع ماهتاب

                        با عبور از تاریکی های سپری شده ...

 

                                                کیستی ای مهربان ترین ؟

 

احمد شاملو

 

 





 
 


در این وبلاگ
در كل اینترنت


بازدید امروز : عزیز
بازدید دیروز : عزیز

بازدید این ماه : عزیز
بازدید ماه قبل : عزیز

بازدید کل :
تعداد مطالب :

بیشترین بازدید : 7030 عزیز
در تاریخ : 18 اردیبهشت 1395

آخرین بروز رسانی :

آخرین بازدید :






[متن موسیقی در حال اجرا]