تبلیغات
شعری برای تـــو
من عقابی بودم

من عقابی بودم
               که نگاه یک مار
                             سخت آزارم داد

بال بگشودم و
            سمتش رفتم   
                          از زمینش کندم

به هوا آوردم
    آخر عمرش بود که
            فریب چشمش ، سخت جادویم کرد

در نوک یک قله ، آشیانش دادم
         که همین دل رحمی ، چه به روزم آورد

عشق ، جادویم کرد
          زهر خود بر من ریخت

از نوک قله زمین افتادم
       تازه آمد یادم ، من عقابی بودم ...



تاریخ ارسال : دوشنبه 21 بهمن 1392 22:03
مرا یاد بگیر

مرا یاد بگیر
            نه مثل جبر !
                        نه مثل هندسه !

نه مثل یک منهای یک

            که همیشه می شود صفر !

مرا یاد بگیر

مثل نیمکت آخر
                 زنگ آخر

و دستانی که نام تو را

مدام روی چوب حک می کرد ،
                                    مرا یاد بگیر


تاریخ ارسال : چهارشنبه 25 دی 1392 23:23
راز گل شقایق


شقایق گفت با خنده نه تبدارم، نه بیمارم

            اگر سرخم، چنان آتش حدیث دیگری دارم
                        گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
                                    نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی


یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
            و من بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
                                    ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود
ز آنچه زیر لب می گفت شنیدم، سخت شیدا بود
            نمی دانم چه بیماری به جان دلبرش افتاده بود
 
اما طبیبان گفته بودندش

اگر یک شاخه گل آرد از آن نوعی که من بودم
                        بگیرند ریشه اش را و بسوزانند
                                    شود مرهم برای دلبرش آندم شفا یابد

چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

            بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
                        و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه به روی من

بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

            به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و به ره افتاد
                                     و او می رفت و من در دست او بودم

                                                و او هر لحظه سر را رو به بالاها تشکر می کرد

 پس از چندی هوا چون کوره آتش زمین می سوخت
            و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
                        به لب هایی که تاول داشت گفت: اما چه باید کرد؟


در این صحرا که آبی نیست به جانم هیچ تابی نیست
                        اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
                                                برای دلبرم هرگز دوایی نیست
                                                            و از این گل که جایی نیست

خودش هم تشنه بود اما

نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست او بودم و حالا من تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
            نه حتی آب، نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر او کم شد
                                                            دلش لبریز ماتم شد

کمی اندیشه کرد، آنگه

مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
            نشست و سینه را با سنگ خارایی
                        ز هم بشکافت ! ز هم بشکافت !


اما ! آه صدای قلب او گویی
 جهان را زیرو رو می کرد

            زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
                        و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟
 به جای آب، خونش را به من می داد
                                 و بر لب های او فریاد
:

بمان ای گل که تو تاج سرم هستی

                             دوای دلبرم هستی بمان ای گل

و من ماندم نشان عشق و شیدایی
                                 و با این رنگ و زیبایی

و نام من شقایق شد

            گل همیشه عاشق شد

 

 

برگرفته از | ارسالی توسط :
تاریخ ارسال : دوشنبه 9 بهمن 1391 18:44
آزادی

آزادی برای گوسفندان
            معنایی غریب دارد !
                  چوپان و چوبدستش . . .
                        مرد چوپان و سگ گلّه . . .
                                نگهبانانی هشیار و متعهّد !

چه اگر گوسفندی
از گلّه جدا شده
و به راه خود رود
                        سفره ی رنگین گرگان
                                    و گرگ صفتان خواهد بود .

آزادی برای من هم
            معنایی غریب دارد !
                   دژخیمان و تازیانه هاشان . . .
                             چوپانانی به ظاهر متعهّد . . .

که می کوبند
شلاّق چوبدستشان را

                        بر پشت ملّتی
                                    که همچون گوسفندان
                                                رام و سر به زیرند !

چه اگر آزاده ای

            داد آزادی سر دهد
                     خونش پوزه ی گرگ صفتان را
                                           که همدستان چوپانانند
                                                            رنگین خواهد کرد .

آری ،
آزادی برای من هم
            معنایی غریب دارد !




امیر آروین






تاریخ ارسال : شنبه 9 دی 1391 17:23
مرگ یا زندگی


روزها همینگونه پر ملال

    یکی پس از دیگری عبور می کنند

                             در تنوعی کمرنگ و سالخورده


 ما روز به روز پیرتر و پیرتر می شویم

           شاخه و برگمان بتدریج فرو می ریزد

                                    و مانند همین درخت لخت

                                         که روبروی ما ایستاده است

                                                تنها به بهاری دیگر می اندیشیم


 فارغ از آنکه بهاری دیگر ؛

             همدیگر را تجربه خواهیم کرد یا نه !!!

 


 

قاسم حسن نژاد

تاریخ ارسال : شنبه 9 دی 1391 17:10
یلدا

1
بلند می خوابم
            بلند می شوم
            و بلند می بافم رویای گیسوانت را
                                 كه به افسون هزار رنگ
                                       شب هایم را گره ای كور بسته اند.
فرقی نمی كند
            یلدا باشد
                یا شبی دیگر
                    وقتی گره های گیسوانت
                                    به دستان دیگری
                                                گشوده می گردد.


2
آسان می بافی
            رویای این شب بلند را
                        گیسوانت را باز كن!!
                                                هزاران یلدا
                                                            كنار هم دیدن دارد.


3
هرشب
به گیسوان بلندت می اندیشم
                        كدام شب، یلدا نیست؟؟؟

4
این روزها كه با منی
                        ای كاش
                                    تمام شب ها یلدا باشد

5
وقتی تو نیستی
            تمام شب های سال
                                    یلداست

 

حمید رضا سلیمانی

تاریخ ارسال : پنجشنبه 30 آذر 1391 23:14
بی تو پاییز را نمی خواهم

بهار رفت

          و تو

               هنوز نرفته ای.

 

مانده ای تا آخر پاییز،

 که جوجه ها را می شمارند،

                                      تا آذر!

 

بهار که می شد

 دلم همیشه پاییز می خواست و حالا...

                                    دیگر نه حتی پاییز،

                                               خودم را هم نمی خواهم!

 

همین پاییز که بیاید

               وقت رفتن تو است

                                همین پاییز

                                    که وقت ماندن من،

                                                              بی تو

 

بی تو ماندن را نمی خواهم

 

 

مهدا جهانگیر

تاریخ ارسال : پنجشنبه 30 آذر 1391 16:57
کل صفحات :8
...
5
6
7
8