ﻧﺎﺯ ﺁﻥ ﺍﺧﻤﺖ ...

ﻧﺎﺯ ﺁﻥ ﺍﺧﻤﺖ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﻟﺐ ﺯ ﻟﺐ ﻭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

ﮔﻮﺵ ﺷﯿﻄﺎﻥ ﻛﺮ ﻋﺠﺐ ، ﺁﺷﻮﺏ ﺑﺮ ﭘﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

 

ﯾﺎ ﺑﻪ ﻭﻗﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩﻧﺖ

ﻧﺎﺯ ﺗﻬﺪﯾﺪﺕ ﮐﻪ ﻫﯽ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

 

ﻣﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﺧﻢ ﮐﻤﺘﺮ ﻛﻦ ﺩﻟﻢ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ

ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺩﯾﺪﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺧﻤﺖ ﭼﻪ ﻏﻮﻏﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

 

ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﺍﺧﻤﺖ ، ﻧﮕﻮ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﻧﯿﺴﺖ

ﯾﺎﺱ ﺍﻓﺸﺎﻧﯽ ﻣﻌﻄّﺮ ، ﮔﺮ ﭼﻪ ﺣﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

 

ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﺗﻮ

ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﺍﺯ ﻋﻤﻖ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

 

ﺷﺎﻋﺮﯼ ﻫﺴﺘﻢ ﺭﺩﯾﻔﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺧﻤﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ

ﻋﯿﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ

 

ﻭﺻﻒ ﺍﺧﻤﺖ ﮔﻔﺘﻨﻢ ﻃﻌﻢ ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﯽ

ﺭﺑﻂ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻮ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﯽ کنی

 

 

شهریار

تاریخ ارسال : یکشنبه 4 بهمن 1394 19:59
من خود آن سیزدهم ...

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

تو جگر گوشه هم از شیر گرفتی و هنوز
من بیچاره همان عاشق خونین جگرم


خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام

جرمم این است که صاحبدل و صاحب نظرم

من که با عشق نراندم به جوانی هوسی
هوس عشق و جوانی است به پیرانه سرم


پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت

پدر عشق بسوزد، که درآمد پدرم


عشق و دلدادگی و حسن و جوانی و هنر

عجبا ! هیچ نیارزید که بی سیم و زرم


هنرم ، کاش ! گره بند زر و سیمم بود

که به بازار تو کاری نگشود از هنرم


سیزده را همه عالم به در از شهر كنند

من خود آن سیزدهم کز همه عالم بدرم

تا به در و دیوارش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم

تو از آن دگری رو مرا یاد تو بس
خود تو دانی که من از آن جهانی دگرم


از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر

شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم


خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت

شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم !

 

 

شهریار


تاریخ ارسال : یکشنبه 13 اسفند 1391 11:14
مهر

چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی

                        چه شد که شیوه بیگانگی رها کردی


به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بود

                        چه شد که بر سر مهر آمدی وفا کردی


منم که جور و جفا دیدم و وفا کردم

                        توئی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی


بیا که با همه نامهربانی­ ات ای ماه

                        خوش آمدی و گل آوردی و صفا کردی


بیا که چشم تو تا شرم و ناز دارد کس

                        نپرسد از تو که این ماجرا چرا کردی


منت به یک نگه آهوانه می بخشم

                        هر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی


اگر چه کار جهان بر مراد ما نشود

                        بیا که کار جهان بر مراد ما کردی


هزار درد فرستادیم به جان لیکن

                        چو آمدی همه آن دردها دوا کردی

 

کلید گنج غزلهای شهریار توئی

                        بیا که پادشه ملک دل گدا کردی

 

 

 

شهریار

تاریخ ارسال : یکشنبه 24 دی 1391 01:31
ماه هنرپیشه


تا چند کنیم از تو قناعت به نگاهی

یک عمر قناعت نتوان کرد الهی

 

دیریست که چون هاله همی دور تو گردم

چون بازشوم از سرت ای مه به نگاهی

 

بر هر دری ای شمع چو پروانه زنم سر

در آرزوی آن که بیابم به تو راهی

 

نه روی سخن گفتن و نه پای گذشتن

سرگشته ام ای ماه هنرپیشه ، پناهی

 

در فکر کلاهند حریفان همه هشدار

هرگز به سر ماه نرفته است کلاهی

 

بگریز در آغوش من از خلق که گلها

از باد گریزند در آغوش گیاهی

 

در آرزوی جلوۀ مهتاب جمالش

یا رب گذراندیم چه شبهای سیاهی

 

یک عمر گنه کردم و شرمنده که در حشر

شایان گذشت تو مرا نیست گناهی

 

 

شهریار

تاریخ ارسال : شنبه 25 آذر 1391 21:41
ماها تو سفر کردی و ...

ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی

نه مرغ شب از نالۀ من خفت و نه ماهی

 

شد آه منت بدرقۀ راه و خطا شد

کز بعد مسافر نفرستند سیاهی

 

آهسته که تا کوکبه اشک دل افروز

سازم به قطار از عقب قافله راهی

 

آن لحظه که ریزم چو فلک از مژه کوکب

بیدار کسی نیست که گیرم به گواهی

 

چشمی به رهت دوخته ام باز که شاید

بازآئی و برهانی ام از چشم به راهی

 

دل گرچه مدامم هوس خط تو دارد

لیک از تو خوشم با کرم گاه به گاهی

 

تقدیر الهی چو پی سوختن ماست

ما نیز بسازیم به تقدیر الهی

 

تا خواب عدم کی رسد ای عمر شنیدیم

افسانۀ این بی سر و ته قصۀ واهی

 

 

شهریار

تاریخ ارسال : یکشنبه 19 آذر 1391 00:29
الهی خون شوی ای دل

دلا دیشب چه می کردی تو در کوی حبیب من


                         الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من

خیال خود به شبگردی به زلفش دیدم و گفتم

                          رقیب من چه می خواهی تو از جان حبیب من

نهیبی می زدم با دل که زلفت را نلرزاند

                          ندانستم که زلفت هم بلرزد با نهیب من

خوشم من با تب عشقت طبیب آمد جوابش کن

                          حبیبم چشم بیمار تو بس باشد طبیب من

غروبی زاید از زلفت که دل باشد غریب آنجا

                          حبیبم با غروبت گو نیازارد غریب من

عجب دارم که زلفت را پریشان می کنم از دور

                          به آه خود که آه از این دل و آه عجیب من

نصیب از ظلمت هجران به جز حسرت چه خواهد بود

                          حساب روشنی دارد دل حسرت نصیب من

من از صبر و شکیبم شهریارا شهره آفاق

                          همه آفاق هم حیران از این صبر و شکیب من

 

 

شهریار


تاریخ ارسال : سه شنبه 14 آذر 1391 18:31
حرم عشق

راه گم کرده و با رویی چو ماه آمده‌ای
مگر ای شاهد گمراه به راه آمده‌ای


باری این موی سپیدم نگر ای چشم سیاه
گر به پرسیدن این بخت سیاه آمده‌ای

کشته‌ی چاه غمت را نفسی هست هنوز
حذر ای آینه در معرض آه آمده‌ای

از در کاخ ستم تا به سر کوی وفا
خاک پای تو شوم کاین همه راه آمده‌ای

چه کنی با من و با کلبه‌ی درویشی من
تو که مهمان سراپرده‌ی شاه آمده‌ای

می‌تپد دل به برم با همه‌ی شیر دلی
که چو آهوی حرم شیرنگاه آمده‌ای

آسمان را ز سر افتاد کلاه خورشید
به سلام تو که خورشید کلاه آمده‌ای

شهریارا حرم عشق مبارک بادت
که در این سایه‌ی دولت به پناه آمده‌ای

 

شهریار

تاریخ ارسال : دوشنبه 6 آذر 1391 13:50
کل صفحات :4
1
2
3
4