من حقی ندارم !

می بینمت ، بیش از همیشه بیقرارم

می بیندت ... می بینی اش ... . من بغض دارم


می بوسمت ، مثل سرابی می گریزی

می بوسدت ، کم مانده یک دریا ببارم


موهای کوتاهم مرا از چشمت انداخت

موی بلندش می شود آویز دارم


من چای میریزم برایت ... نیستی ... حیف

او چای می ریزد برایت ... من خمارم !


زانوی
تنهایی بغل میگیرم اینجا

او را نوازش می کنی ... جان می سپارم


عکسم به فریاد آمده : خالیست جایت

عکسش در آورده دمار از روزگارم


می خندم و مهمان اخمم می کنی باز

می خندد و من بوسه ها را میشمارم


می خواهمت ، می خواهدت ، لعنت به تقدیر
!

تو حق او هستی و من حقی ندارم


نفیسه سادات موسوی 

تاریخ ارسال : شنبه 13 تیر 1394 19:27
زانو زدنم پیش تو بس نیست ؟

ماهی که به جادوی نگاه تو اسیرم 

یک دم بنشین با من و غم های اخیرم 

 

چون آهوی دل خسته ی جنگل زده ای که 

با پای خودش آمده در پنجه ی شیرم 

 

فرقی نکند مقصد من چیست ، به هر حال 

هرجا که بخواهم بروم باز مسیرم ....

 

رد می شود از کوچه ی بن بست تو ، آنگاه 

بیست و سه دقیقه لب آن پنجره خیره م

 

تا شب همه شب خواب به چشمم بنشانم

تا پر شود از حسّ حضور تو ضمیرم

 

باید « تو» بگویی شبت آرام عزیزم

تا با نفس گرم تو آرام بگیرم 

 

یک لحظه اگر تلخ شود طعم نگاهت 

بر کرده و ناکرده ی خود عذر پذیرم 

 

من آتش مردادم و تو غیرت تیری 

من زاده ی مرداد ولی عاشق تیرم

 

معشوق جفا پیشه ی بی رحم دل آزار  !

زانو زدنم پیش تو بس نیست ؟ بمیرم ؟؟

 

 

 نفیسه سادات موسوی

 

 

تاریخ ارسال : جمعه 7 شهریور 1393 10:27
آدم نمیشوم ...

" آدم " اگر بودم 

به هوای چیدن

سیب سرخ لب هایت 

و پرسه بین گندم زار طلایی موهایت 

            بی درنگ می فروختم بهشتم را ...

                                    هبوطی در کار نیست ...

 

آدم هم نباشم ، از نسل آدمم

            چه کسی می تواند انکار کند 

                        نقطه ضعف های ارثی ام را ؟ 

                                     وسوسه ی سیب و گندم را ؟ 

 

نگاهم که می کنی ...

            لبخند که می زنم ...

                نفس که می کشیم در هوای هم ...

 

فراموشم می شود

داستان آدم و بهشت را ...

                        و تاریخ تکرار می شود

 

 

نفیسه سادات موسوی

 


تاریخ ارسال : پنجشنبه 15 خرداد 1393 11:35
استرس

هیچ می دانی عکس هایی که

                 از خودت می فرستی برایم ، 

                                 پر استرس ترین اتفاق زندگی منند !؟

 

عکس هایی که 

            یکی پس از دیگری 

                        در حافظه ی گوشی سیو می کنم 

                                                بی آنکه درست نگاهشان کنم ...

 

حتی در خاطرم نمانده 

            که توی آن عکس برفی

                        شال گردن انداخته بودی یا نه  ...

           

یا توی آن عکس ظهرِ تابستانی ات 

            عینک دودی به چشم داشتی یا نداشتی   ...

 

فقط به طرز احمقانه ای 

          خودم را عذاب می دهم که :

 

حالا که «من» این عکس ها را نینداخته ام ،

نکند عکاس ، «او» باشد

 

نفیسه سادات موسوی


تاریخ ارسال : سه شنبه 27 اسفند 1392 10:26
شاید سی سال بعد ...


بی شک

یک روز ، سی سال بعد

                 از کنار عابران که رد می شوی 

                                       بوی عطری گیجت می کند ...

 

پرتاب می شوی به سی سال قبل 

            و دعا می کنی همان لحظه باران ببارد 

                                                تا گم شود قطره ی اشکی ...

 

که به یاد شاعر عاشقانه های «تقدیم به تو»

                        با حوصله پایین می افتند از چشم هایت 

                                                            از همان چشم هایی که ...

 

...

 

آه  !

تو مرا به یاد خواهی آورد 

                       

بدون شک ، یک روز 

                شاید سی سال بعد  !



نفیسه سادات موسوی

 


تاریخ ارسال : شنبه 17 اسفند 1392 18:17